|
تهران به هيات يك قربانگاه
خبر ناگوار است. ناگوار و بسيار تكان دهنده. اگر بشود آن را با وسواس بيشتري مرور كرد، شايد تمام آن اتفاقات نادر جهاني را كه افتاده به گوشه اي براند، اما از آنجا كه هر روز از زبان كسي به هزار شكل و شمايل گفته مي شود، شايد چندان جلب توجه نكند. درست است كه تعداد 4 هزار كشته بر اثر آلودگي هوا در شهر لندن آن هم در طول چهار روز به يك فاجعه جهاني تبديل شد و كشته شدن 60 نفر طي چند روز در دره ميوز در بلژيك در حافظه جهان مثل ميخي كوبيده شد، اما آنچه كه فاجعه مي نامند، هر روز در همين شهر تهران اتفاق مي افتد و هيچ كس هم حتي تعجب نمي كند. انگار اين يك وظيفه شهروندي است كه هر ساله در تهران حدود 10 هزار نفر بر اثر آلودگي هوا جان بسپارند. اين يك فاجعه واقعي است، اما هيچ گاه مورد توجه نبوده است. در سال گذشته در هر روز 27 نفر بر اثر آلودگي هوا در تهران جان باختند، آيا اين خبر تكان دهنده تر از حادثه شهر دونورا نيست؟! آيا مرگ سالانه حدود 10 هزار نفر در شهر تهران بر اثر آلودگي هوا، يك فاجعه بزرگ نيست؟!
ما در حالي تمام اين اخبار را مرور مي كنيم و براي همديگر بيان مي كنيم كه انگار از اين اتفاق دوريم و تنها جاذبه اين خبر است كه ما را به مرور آن مي كشاند. اما دانستن اين نكته كه بيش از 8 ميليون نفر در معرض اين آلودگي هستند و بيش از يك دهم جمعيت كشور در معرض اين خطر قرار دارند، اندكي موجب نگراني مان مي شود. ما در واقع به آلودگي تهران عادت كرده ايم؛ درست مثل ترافيك يا بسياري از كارهاي روزمره آن. تهران و آلودگي هاي آن برايمان معمولي است و ما چنان با آن انس گرفته ايم كه اگر يك روز آسمان اين شهر خاكستري را به رنگ آبي ببينيم، متعجب مي شويم و دنبال دليلي براي آن مي گرديم.
حتي سهميه بندي بنزين كه تصور ميشد بر اين آتش آبي باشد، نتوانست مشكلي حل كند. اگرچه در روزهاي آغاز سهميه بندي بنزين خيابانهاي شهر به يك باره راهي تازه گرفتند و از ازدحام خودرو تهي شدند اما خيلي زود تهران دوباره همان روزهاي هميشگياش را به خود ديد و دوباره آلودگي هوا بر آسمان اين شهر چيره شد. معلوم نيست اين معضل تا كجا بر پيشاني اين شهر دراندشت حك شده ميماند و تهران همچنان خاكستري خواهد بود و هر روز چندين تن از ساكنانش را قرباني خواهد كرد. گويا سرنوشت تهران اين است كه هر روز تعدادي از ساكنانش را به مسلخي ببرد كه ميرغضبانش شهروندانش هستند و محكومان به مرگ نيز خود آنها. اين سرنوشت تلخ اين شهر بزرگ و بي رحم است.
| 
